postmodern felsefe

Postmodern felsefe, genel olarak tanimlanmak istenirse, Aydınlanma düşüncesinin temelini oluşturan rasyonalizmin, yani nesnel bilginin akıl yoluyla edinilebilir olduğuna duyulan kesin inancın sarsılması ile birlikte başlayan ve bir bütün ”modern felsefenin” temel kategorilerinin sorunsallaştırılması ve bu kategorilerin işletildiği epistemolojik ilkelerin yerinden edilmesi ile sonuçlanan felsefe eğilimi seklinde belirtilebilir. “Özcülük”, “temelcilik”, “gerçekçilik”, “nesnellik”, “özne” ya da “ben” gibi modern felsefeye içkin ve aydınlanma düsüncesinin temel dayanakları olan kavramlar burada artık tümüyle işletilemez bir hale gelir.

kaynakları

Bu, bir tür felsefenin sonudur, ama tümden felsefenin değil,  özellikle vurgulandığı haliyle, Platon’dan beri süregelen ve Modernizmde doruğuna ulaşan metafiziksel felsefenin sonudur. Ikili kavram karsitlikliklarina ve hiyerarsik düsünce düzenlemelerine sahip olan türde bir metafiziktir kast edilen.

Felsefe yapmanın imkan ve olanakları bu noktadan itibaren başka bir yol izlemek durumundadır, ki postmodern felsefe eğilimleri çeşitli kollardan bunun açılımlarını yaparlar. Bu felsefi yönelimin  en bilinen ve etkili örnekleri Lyotard’ın “Büyük Anlatılar‘ın sonu” eleştirisi, Focault’nun “soykütüksel arkeolojisi”, Levinas’ın “ötekilik felsefesi”, Derrida’nın “yapısökümcülük”ü, Deleuz’un “göçebe-şizoid analizler”i, Rotrynin “ironi” ve “olumsallık” kavramları, Barthes’ın “göstergebilimsel serüven”i, Kristeva’nın “semiyoloji”si ve “metinlerarasılık”ı, Laclau ve Mouffeu’nu “yüzer-gezer gösterenler”i ve “anlamın kapatılamazlığı” hakkındaki çözümlemeleri  şeklinde çok genel olarak belirtilebilir.

Postmodern felsefe, fenomenoloji, yapısalcılık, varoluşculuk, eleştirel teori ve Marksist felsefe gibi öğretiler arasındaki etkileşimlerin  oldugu kadar, dilbilim, antropoloji, psikoanaliz, sosyoloji gibi disiplinler arasındaki kuramsal sınır çatışmaları ve geçişkenliklerinin de ürünüdür. Farklı kollardan modern düsüncenin içinde kuramsal sınırları gelistiren ve bu sinirlari zorlayan  Kant, Hegel, Marks, Freud, Nietsche, Husserl,Heidegger, Saussure, Wittgenstein bir anlamda daha modernizm icinde postmodern felsefenin öncüllerini atmışlar ve derinleştirmişlerdir diyebiliriz. Özellikle son bes  ismin postmodern felsefenin ”fikir babaları” olduklari söylenebilir. Fransız felsefecileri  daha sonra, 1960 ve 70’lerde, bu düşünürlerin açtıkları izlekleri derinleştirerek postmodern felsefenin  başlıca yaklaşımlarını şekillendirmişlerdir.

Postmodern durum zaten çoktan belirginleşmeye başlamıştır II.Dünya savaşı’ndan itibaren. Ekonomik, siyasal ve toplumsal düzenlenişlerin ifadesi olan postmodern durumun yanı sıra, mimariden diger sanat dallarına felsefe, din, toplum, kültür ve benzeri her alanda modernizme tepki olarak doğan tutum ve yaklaşımların ifadesi olarak da postmodernizm ortaya çıkmıştır. Postmodern felsefe ise, bu noktada postmodernizmin arkaplanındaki, ya da başka bir deyişle altyapısındaki teorik temeli olusturur. Postmodern felsefe, dolayısıyla modern felsefenin içerdiği kavramsal ikiliklere  ve onların epistemolojik temellerine kökten bir itirazdir denebilir.

Postmoder felsefe, her seyden önce en genel anlamda ”evrensel”, ”tümel”, ”nesnel” ve ”rasyonel” bilginin varlığına yönelik derin bir kuşkunun ortaya çıkmasının ürünüdür. Bu kuşkuyla giderek, ikili kavram karşıtlıkları ve onların dayanakları olan epistemolojik konvansiyonları yıkmaya yönelir. Yapısalcı dilbilimin dil’i sorunsallaştırması, psikoanalitik kuramın bilinç’i deşifre etmesi ve antropolojinin kültürel olguların dayandığı derin yapıları açığa çıkarmasının sonuçlarına bağlı olarak düşünce-gerçeklik ilişkisinin, dolayısıyla da bilginin geleneksel felsefedeki yapısının altüst edilmesi sözkonusu olur.

modernist  ve  geleneksel felsefe’nin eleştirisi

Postmodern felsefenin gelişiminde Fransız yapısalcılığı’ nın özel yerini belirtmek gerekir: yapısalcılığın kurucu öncüsü Sausseure’ün ve felsefi meseleleri dil bağlamında sınırlarına vardıran Wittgenstein’ın sonrasında yapısalcılık özellikle Fransada etkin olmuş ve yolaçtığı kuramsal tartışmalar yapısalcılık-sonrası-teori ile postmodern felsefenin oluşumunda belirleyici bir  rol oynamıştır. Antropolog Levi Strauss, psikoanalitik kuramcı Lacan, göstergebilimci Barthes, marksist filozof Althusser bu oluşumun yakın tarihli mimarlarıdır.

Postmodern felsefenin, belirli bir bakış açısıyla saptanabilecek kimi ortak eleştiri bağlamları ya da tematik toparlanmaları dışında belirli bir savunusu ya da öğretisi yoktur denebilir. Çünkü onu belli bir disiplin ya da öğretiye indirgemek olanaklı değildir, daha çok birkaç koldan farklı felsefelerin toplandığı bir felsefe düzlemi olarak anlamak mümkündür. Yani, farklı felsefi eğilimlerin bir araya geldiği, birbirinden farklı konum ve tutumların savunuldugu ”ayrışık bir felsefe düzlemi” dir postmodern felsefe. Tıpki Modernist felsefelerin akıl ve akılcılık üzerinden ”okunması” gibi, postmodern felsefenin de bunlara karşıtlığı üzerinden okunması sözkonusu olabilir.

Öyle ki, burada, felsefe-dışı sayılan konular da bir şekilde felsefenin içine taşınır ve dahası, kategorik ayrımlarla belirlenmiş olan disiplinler sürekli birarada kullanılır ve sürekli arayüzeyler de çalışılır. Açıkca görüleceği üzere postmodern felsefe, yalnızca  modern felsefe düzlemini değil aynı zamanda onun mirascısı ve mantıksal uzantısı olduğu geleneksel felsefenin metinsel yapısını, yani tüm  kategorik işletim mekanizmalarını çözüştürmeye yönelmektedir. Burada, yeni bir ”içerik arayışının” değil ama daha çok ve asıl olarak yeni bir ”biçimsellik arayışının” sözkonusu olduğu söylenebilir.

Bu biçimselliğin başlıca özelliği geleneksel  formların bütünselliğine, tümelliğine, kapalılığına ve ciddiliğine karşıt olarak, parçalı, yüzeysel, ironik ve çok katmanlı oldugu söylenebilir. İyi-kötü, yüksek-alt ya da yukarı-aşağı, doğru-yanlış, rasyonel-irrasyonel, öz-biçim, gerçek-gerçekdışı ve benzeri ikiliklere dayali epistemelojik yapı çözüştürülür bu  yeni biçimsellik girişimleriyle.

insan’ın ölümü

Öte yandan, postmodern felsefe, metafizik felsefenin ya da daha doğru bir deyişle felsefenin ”metafizik” yapısının sonunu ortaya koymanın yanı sıra, bir düzine metafizik nosyonun da sonunu ortaya koyar. Bunların başında ”insan” nosyonu gelmektedir. Nietsche’den Derrida’ya izlekler takip edildiğinde açık olarak insan’ın sonu‘ nun ortaya konulduğu görülecektir. Hümanizmin teorik statüsünün geçersizliği daha  yapısalcılık zamanında öne sürülmüs ve belirginleşmiştir.

Althusser, yapısalcı Marksizmini temellendirirken kendi düşünce ayrımlarını ifade etmek için „marksizm bir teorik anti-hümanizmdir“ saptamasını çekincesiz ifade etmiştir ve yaptığı açılımlar bu bağlamda insan nosyonunun nasıl sorunsallastırılacağını gösterir. Öte yandan, felsefe de ben’in imkansızlığı açıkca gösterilmiş ve her bakımdan özne’nin özne oluşunun dayanaklarının kendi dışındalığı belirlenmiştir. Bu noktadan itibaren öznenin yeniden anlamlandırılması kaçınılmaz bir gerekliliktir.

Postmodern durum bu bakımdan yalnızca yeni bir takım iktisadi ve sosyal verilerin ifadesi değil, aynı zamanda teorik düzlemde bu metafizik sonun da adıdır. Postmodern felsefe, dolayısıyla, Kant’ta açık ifadesini bulan „aydınlanma tasarısı“nı ve bütün modern felsefe akımlarına ruhunu veren akıl’ın ve dolayısıyla bilim‘in teorik düzlemde mutlaklaştırılması  eğilimini, metafizik insan nosyonuyla birlikte geride bırakmaya yönelmiş felsefe duruşudur.

Sonuç olarak, postmodern felsefenin mantığını çarpıcı birkaç formülasyonlarıyla (bunlar postmodern felsefenin kendini ifade ettiği ve temel eleştirileri aldığı noktalardır) şöyle özetleyebiliriz:

Özgünlük yoktur, kopyaya kaynaklık eden de kopyadır ve ”asıl”’a ulaşmak sözkonusu olamaz. Saf gerçeklik ya da olgular yoktur, bakışın bütün  olanaklarına yorum‘un izleri sinmiştir ve bundan kaçılamaz, ayrıca bütün yorumlar önceki ya da başka bir yorumun yorumlanmasıdır. Hakikat yoktur, öyküleme ve yansılamanın ötesinde tek ve mutlak olarak geçerliliği temellendirilebilecek bir hakikat olamaz.Metnin dışarısı yoktur, her tür bilgi, ontolojik ya da epistemolojik varsayımları içeren her tür bilgi, metinsel bir okumadır sonuçta, dışsal gönderimleri sürekli metnin içine düşer. Dilimizin sınırları dünyamızın sınırlarıdır, Wittgenstein’in  söylemiş olduğu gibi, çünkü, dil’in sınırlarının  ötesi bilgiye kapalıdır. Ve son olarak, ben başkası’dır, “ben” her zaman zaten başkalarının yaratımı olduğu için.

Reklamlar

Bir Yanıt to “postmodern felsefe”

  1. Rama Says:

    http://linearlines.wordpress.com/

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s


%d blogcu bunu beğendi: