kar sessizliğiyle

by

pazar sabahı.ikibinyedi yılının şubat ayının onbiri.zamanın ne olduğunu bilmeden bunu biliyoruz.bildiğimiz zamanın gerçek zaman olmadığını bilerek biliyoruz.soğuk.kar yağmiş gece.çok değil ama beyazlık egemen olmuş caddelere ve evlerin çatılarına.nasıl dalmışsak farkmemişiz kar yağışını.her yanı kaplayan beyazlık ölümü hatırlatıyor.dışarıya bakarken, tuhaf ve belirsiz bir boşluğun sızısını duyuyorum.kelimeler geliyor aklima.sesler ve cümleler.boşluk uğulduyor.kendime bakıyorum camın önünde.yitirdiklerime.beni yitirenlere.geçen günlere.günlerin geçişinde her nasılsa durmadan azalışıma.kendime azalışıma.durmadan azalışımıza.her yanı kaplayan beyazlığa bakıyorum.gözlerim ağrıyor ve lekeler beliriyor giderek.bosluk daha bir ugulduyor.bir kar sessizliğiyle azalıyoruz, diyorum belkide en zoru bu…….

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s


%d blogcu bunu beğendi: