Ucurumu aradaki bag’a ilistirmeni de alkisliyorum ayrica.

Bir kaç kez okuduktan sonra, yazının ritmini daha çok sevdim. Pek çok şairin yankısını buldum satırlar arasında. Bu nedenle dönüp yeniden okuduğumda, belkide sizin vurguladığınızdan tamamen farklı vurgularla farklı hissedişler yaşadım.

ucurum diyen kalmadi artik….
o özlemi üstelenecek kimse kalmadi…uluslararasi iliskilerden daha cok kisiler arasindaki iliskiler dengeler üzerine kuruluyor nicedir…
ve nicedir,
karanlikta susmaktan baska bir sey kalmiyor ucurum özleyene….

sanyorum türkce felsefe metinlerin cevirisi konusunda epy bir seyler söyledik…benzer bir sikayeti dillendiriyoruz sonucta….bu elestiri ve sikayetleri dile getirmemizin, okurlar olarak gayet hakli ve yerinde oldugunu düsünüyorum…yeri geldikce bunu dillendirmekte fayda var…yardimli cevirmekten bikmadigina göre :)…öte yandan aletrnatif ceviriler sunmak konusunda görev üstlenmek durumunda degiliz bana kalirsa…yani böyle bir cabaya girmek isteyeni desteklerim elbette, ama kötü ceviriden yakinmak icin cevirmen olmaya soyunmamiz da gerekmiyor….

medar atici”nin, felsefe metinlerinin türkce cevirileri konusunda yardimli”yi elestiren ve burada söylemeye calistigimiz seyleri toparlayan bir degerlendirmesi mevcut….eksi sözlükte medar atici
basliginda yer aliyor….
ilgili bölümü buraya yapistiriyorum….

bütün bu söylenenler ışığında; gelenekleşmiş bir belirtmeyle, bütün çevirilerin bir çarpıtma olduğunu da unutmaksızın; türkçe felsefe çevirilerini, belli bir çevirmen, aziz yardımlı örneğinde, birkaç temel noktada eleştirmek istiyorum. bunun nedenlerinden biri, dildeki dayatmanın olumsuzluk taşıyan çoğu yönlerinin, özellikle bu çevirilerde belirginlik kazanmasıdır; bir diğeri de, yayınlandıkları günden beri; gerek felsefe öğrencileri içinde, gerek de felsefeyle ilgilenen birçok kişi arasında, sürekli bir yakınma kaynağı olan bu çevirilerdeki olumsuzlukları dile getirme, aksayan yönlerine parmak basma amacı ve böylece, elbirliğiyle bu çarpıklıkları giderme umududur. kendi kendimizi eleştirmek, kendi eksiklerimizi gözönüne çıkartmak, kendimize ayna tutmak sorunlarımızın çözümü için vazgeçilmez bir tutumdur.
aziz yardımlı’nın yapmış olduğu çevirilere baktığımızda, genelde üç başlıkta toparlayabileceğimiz şöyle bir görünümle karşılaşıyoruz:
1. bu çeviriler, belli başlı batı dillerinin hepsinden, latince’den, ingilizce’den, fransızca’dan, almanca’dan olduğu gibi, felsefe tarihinin hemen her dönemini de kapsıyor.
2. bu çevirilerde kullanılan dil, özellikle hegel, kant gibi düşünürlerin kitapları söz konusu olduğunda yoğun bir anlaşılmazlıkla kaplı.
3. bu çeviriler nerdeyse seri üretim halinde, fabrikadan çıkarcasına hızla okuyucuya sunuluyor.
yukarda da belirtildiği gibi, belli başlı felsefe metinlerinin dilimizdeki sayıca azlığı, giderilmesi gereken bir yetersizliktir; ama, bu yetersizliği gidermek, yukarda da vurgulandığı gibi, o metinlerdeki sözcükleri türkçeye çevirmekle değil, onlardaki anlamı türkçe düşünmenin içine aktarabilmekle gerçekleşir. görüldüğü kadarıyla, aziz yardımlı, çalışmalarının çoğunda; kavramları sırf birer sözcük olarak değerlendirip, bu sözcüklere türkçe karşılık bulma çabasına girişmiştir ve böylece, yalnızca sözcüklere türkçe karşılık bulmanın, felsefe metinleri çevirisinde nasıl derin bir yetersizliğe yol açtığına da dikkat çekici bir örnek oluşturmuştur. kaldı ki, bu çevirilerde kullanılan türkçe sözcüklerin ağırlıklı bir kısmı, türkçe konuşup yazan insanların düşünce dünyalarında hiçbir yankı yapmayan ya da metinlerde taşıdığı anlamın ötesinde, bambaşka anlamlara göndermede bulunan, örneğin “kıpı”, “üstenim”, “an”, “anlak”, “anlık”, “devim”, “konutlamak” gibi sözcüklerdir.