uyuyamayınca, oyalanmak için tesadüfen rastgeldiğim filme (biraz da oyuncuları sebebiyle) şöyle on beş yirmi dakika bakayım dedim, olan uykum da dağıldı, ilk on dakikada tümüyle açıldı, sonuna kadar izledim. tek mekan, iki karakter, kesintisiz giden diyaloglar üzerine kurulu bir film; tanrı, inançsızlık, yaşam, ölüm, yoksulluk, eğitim, erdem, kültür, acı, mutluluk, kardeşlik, özgürlük, sorumluluk, yalnızlık, hiçlik, anlam…araya girip bir şeyler demek isteyebilirsiniz, tartışma bir şekilde sonlanıyor ya buna rağmen içinizde sürdürmek gerekliliği duyabilirsiniz siz de.
15 Ocak 2012, 5:34 pm |
mekan ve aktör kıtlığı olan filmlere ayrı bir ilgim var; bir de yazdığın temaları görünce izlemeyi planladım hemen – pişman da olmadım; ne için yaşıyoruz, merkezimize almaya değer birşey var mı, olmalı mı gibi sorulara bilinen iki farklı yönden gelen cevaplar yağmur gibi indiriyor iki taraf da… aslında iki vatandaş da aynı madalyonun iki yüzü gibi, aynı dertten muzdaripler ama birincisi bir cevap bulduğuna kendini inandırıyor – o cevaba kani olmak için kasınıyor ve bunun farkına varınca da, bir anda roller değişiyor: Tanrı olsaydı bile varoluş sorunu çözülür müydü? Hayır. Bugünkü haliyle kitabi dinlerin buna bir cevabı yok, daha çok sorunu flulaştırıyorlar – belki sonradan gelen sorunlara din’in hiçbir cevabı yok. Tanrı olsaydı da bu soruların kestirmeden (en azından “dünyevi”) cevapları yok. aklıma ilk bunlar geldi filmi izledikten sonra.