Sapış ihtimaline dair

Eğer onu görürsen, selam söyle, Tanca’da olabilirmiş
Buraları baharın ilk vakitleri terkeylemiş de artık orada yaşıyor, diye duydum
…
Güneşbatımı, sarımtrak ay, ve ben geçmişi başa sarıp, oynatırım
Her sahneyi ezbere bilirim, öyle hızlı akıp gittiler ki…
Bob Dylan, If you see her, say hello

Ne gariptir içimizde girdap gibi dönen duygu birikintilerinin şarkılarda, şiirlerde tekrarlanması! Çuvallamalarımızın bir tek bize ait olmadığını, sadece evrenin kendi benzeşikliğinin bir skalasında nefes alıp veren acaip bir yaratık olduğumuzu duyumsatır bu garip senkronize haller.

Bu gariplik bir trajedidir aynı zamanda; dinlemesi yürek kımıldatacak zor sözler ve/ya dizeler, yaşanılana ne denli benziyorsa; o denli kapanda sıkıştırılmış, asla kaçamayan bir mahlukat olduğumuz da hatırlatılmış olur. Sayısız kez çizilmiş bir çoğul yazgının zerresi olmak kabullenilecek gibi değildir. Belki bir dostun hatırlattığı üzere “küçük burjuvanın dünyanın merkezini kendi götünün merkeziyle karıştırması” ile ilgilidir tüm mesele… Ama bunu bilmek acıyı dindirmez; kavuşamama, bilinememe, iletişememe anlam katılarak sulandırılmış dünyamızın temel direkleridir ve ısrarla aynı hikayeleri yaşamaktan (ya da yaşama keyfinden) vazgeçebilmek yani “kaçabilmek” ancak insanüstü bir cürretle olanaklıdır.

[New York JFK Havaalanı, yorgunluk almış başını gitmişken ve sahneler hızla başa sarılırken düşülmüş bir not...]